Kępiasta bylina o dużych walorach dekoracyjnych. Pochodzi z gór Ałtaju. Liście wyrastające na długich ogonkach, w zarysie okrągławe, skórzaste i zimozielone, jesienią czerwienieją. W IV-V ukazują się silne, czerwone pędy wysokości 30 - 50 cm z wiechą gęstych kwiatostanów na szczycie. Kwiaty mogą być czerwono-purpurowe, różowe różowo-fioletowe i białe. W tym samym czasie kwitnie gęsiówka, pierwiosnki. Kończy kwitnienie w czasie pełni kwitnienia ubiorka, głogów i lizaków. Zawiązuje drobne nasiona. Jeśli nie wytniemy pędu z przekwitłymi kwiatami możliwy samosiew.
Ma niewielkie wymagania glebowe. Lubi glebę wilgotną i próchniczą, gdzie wykazuje bujniejszy wzrost. Preferuje stanowisko półcieniste i cieniste, ale równie dobrze rośnie w pełnym słońcu. Należy jednak zastosować się do metodę im więcej słońca tym więcej wody. Idealna roślina do ogrodu skalnego, nad wodę i do zadarniania większych powierzchni. Na rabatach roślina pierwszego planu, ale z uwagi na mocny pokrój trudna do zestawienia. Można sadzić z rodgresją, bolonią, iglakami jako tło. Obok niej rosnąć mogą rośliny o liściach np. mieczowatych będące kontrapunktem dla okrągłości liści bergrnii. Aby zachowała ładne ulistnienie, zaleca się lekko okryć ją na zimę chroniąc przed wysuszającymi wiatrami.
Rośliny rozmnażane z nasion nie powtarzają cech rośliny matecznej, dlatego najczęstszym sposobem rozmnażania jest podział rozrośniętych kęp wczesną wiosną lub pod koniec lata. Bergenię można także rozmnażać przez podział półzdrewniałego kłącza na odcinki 8-10 cm. Odcinki kłącza umieszcza się płasko w doniczkach i trzyma w inspektach lub na każdej doniczce tworzymy mikroszklarenkę z woreczka foliowego. Po roku rośliny nadają się do wysadzenia na miejsce stałe. Rozstawa zalecana to 40 x 30 cm. Roślina na jednym miejscu może rosnąć latami.